زندان شب یلدا - هوشنگ ابتهاج

چند این شب و خاموشی؟ وقت است که برخیزم
وین آتش خندان را با صبح برانگیزم

گر سوختنم باید افروختنم باید
ای عشق بزن در من کز شعله نپرهیزم

صد دشت شقایق چشم در خون دلم دارد
تا خود به کجا آخر با خاک در آمیزم

چون کوه نشستم من با تاب و تب پنهان
صد زلزله برخیزد آنگاه که برخیزم

برخیزم و بگشایم بند از دل پر آتش
وین سیل گدازان را از سینه فروریزم

چون گریه گلو گیرد از ابر فرو بارم
چون خشم رخ افروزد در صاعقه آویزم

ای سایه ! سحرخیزان دلواپس خورشیدند
زندان شب یلدا بگشایم و بگریزم

                                 هوشنگ ابتهاج

/ 3 نظر / 111 بازدید
امیرحسین

دوست عزیز وبلاگتان را خواندم موفق باشید.وبلاگ خوبی دارید.من خودم هم با شعر در این سرای بی کسی... خیلی حال می کنم و کامل حفظ هستمش.خوشحال می شم به وبلاگم سر بزنی.

roda

سلاااااااااااااااااااااااااام من برگشتممممممممممممممممم خوبی؟ [نیشخند][زبان][لبخند]

رزیتا زندیان

سلام . خیلی خوشحالم کردید وقتی میون این همه شاعر شعر استاد سایه رو توی صفحه اول وبلاگتون نگه داشتید موفق باشید