هفت برگ شعر

کهنه شد حرفای  تازه

کهنه شد هرچی که گفتم

کهنه شد هر چی که خوندم

هرچی که از تو شنفتم

یه هوای تازه میخوام

برای یه فصل تازه

فصلی که بتونه از من

عاشقی تازه بسازه

عاشقی همیشه مثل

لحظه ی اول دیدار

که به جز تو نمی بنده

دل به بی رنگی تکرار

من برای از تو گفتن

یه زبون تازه می خوام

واسه ی ستاره بودن

آسمون دیگه می خوام

من می خوام یه قصه تازه باشم

تو غبارجاده اولین سوار

رنگی دیگه واسه ی وقت غروب

برای پرنده ها فصل بهار

آخر رودم و دریا ماله من

عاشق زمزمه های بودنم

آخه فرقی هم باید داشته باشه

پیش تو اومدنم با رفتنم

                     محمد علی بهمنی

پ.ن.

سالی  بهاری برایتان آرزومندم . سال نو مبارک .

در این زمانه ی بی های و هوی لال پرست 

                       خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست

چگونه شرح دهم لحظه لحظه ی خود را       

                         برای این همه ناباورخیال پرست  ؟

به شب نشینی خرچنگ های مردابی                

                 چگونه رقص کند ماهی زلال پرست

رسیده ها چه غریب و نچیده می افتند           

                   به پای هرزه علف های باغ کال پرست

رسیده ام به کمالی که جز انا لحق نیست      

                             کمال دار برای من کمال پرست

هنوزم زنده ام و زنده بودنم خاری ست           

                      به چشم تنگی نا مردم زوال پرست

                                                                                محمد علی بهمنی

دل من یه روز به دزیا زد و رفت

پشت پا به رسم دنیا زد و رفت

پاشنه ی کفش فرار و  ور کشید

آستین همت و بالا زد و رفت

یه دفه بچه شد و تنگ غروب

سنگ توی شیشه ی فردا زد و رفت

حیوونی تازگی آدم شده بود

به سرش هوای حوا زد و رفت

زنده ها خیلی براش کهنه بودن

خودش و تو مرده ها جا زد و رفت

هوای تازه دلش می خواست ولی

آخرش توی غبارا زد و رفت

دنبال کلید خوشبختی می گشت

خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت

                                          محمد علی بهمنی

وقتی که از تو پر می شم

بارون شر شر می شم

وقتی که از تو خالیم

عینهو خشک سالیم

هی پر و خالیم می کنی با حرفات

داری خیالیم می کنی با حرفات

یه روز ازم خشت طلا می سازی

یه روز سفالیم می کنی باحرفات

چی کار کنم تا که دلم خنک شه

دل توهم کویر پر ترک شه

چی چی بهت بگم که مثل حرفات

حرف منم رو زخم تو نمک شه

هی پر و خالیم می کنی با حرفات

داری خیالیم می کنی با حرفات

یه روز ازم خشت طلا می سازی

یه روز سفالیم می کنی باحرفات

زخم زبون عمق کمی نداره

نیش زدنات که مرهمی نداره

میخوام بخونم تا همه بدونن

صدام دیگه زیر و بمی نداره

                                  محمد علی بهمنی

دروغ می گه هر کی میگه : عاشقی کار دله

تقصیر دل نیس به خدا چشمای تو خوشگله

راضی نشو تو دریای گریه ها باز گم بشم

وقتی که یک خنده ی تو برای من ساحله

§   

دوست دارم رو تو به من کی میگی

گمون کنم وقت گل نی میگی

§   

پیراهن ابرا رو پاره کردی

آسمون و پر از ستاره کردی

خنده روی لبای گل نشوندی

چرا دیگه دل منو سوزوندی

§   

دوست دارم رو تو به من کی میگی

گمون کنم وقت گل نی میگی

§   

این دفتر خاطره های منه

که دست غم داره ورق میزنه

دلت میاد وایسی تماشا کنی

که اینجوری قلب منو بشکنه

§   

دوست دارم رو تو به من کی میگی

گمون کنم وقت گل نی میگی

                                                        محمد علی بهمنی

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است                     دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است

اکسیر من  نه این که مرا شعر تازه ای نیست     من از تو می نویسم و این کیمیا کم است

سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست                 درشعر من حقیقت یک ماجرا کم است

تا این غرل شبیه غزل های من شود                   چیزی شبیه عطر حضور شما کم است

گاهی ترا کنار خود احساس می کنم                     اما چقدر دل خوشی خواب ها کم است

خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست                 آیا   هنوز   آمدنت   را بها کم است

                                                                                                    محمد علی بهمنی