هفت برگ شعر

ای سرو بالای سهی ؛ کز صورت جان آگهی

وز هر چه در عالم بهی ؛ ما نیز هم بد نیستیم

گفتی به رنگ من گلی ؛ هرگز نبیند بلبلی

آری نکو گفتی ولی ؛ ما نیز هم بد نیستیم ....

تا چند گویی ما و بس ؛ کوته کن ای رعنا و بس

نه خود تویی زیبا و بس ؛ ما نیز هم بد نیستیم

ای شاهد هر مجلسی ؛ وآرام جان هر کسی

گر دوستان داری بسی ؛ ما نیز هم بد نیستیم

گر گلشن خوشبو تویی ؛ ور بلبل خوشگو تویی

ور در جهان نیکو تویی ؛ ما نیز هم بد نیستیم

گویی چه شد کان سرو و بن ؛ با ما نمیگو ید سُخُن

گو بی وفایی پر مکن ؛ ما نیز هم بد نیستیم

گر تو به حسن افسانه ای ؛ یا گوهر یکدانه ای

از ما چرا بیگانه ای ؛ ما نیز هم بد نیستیم

گفتم تو ما را دیده ای ؛ وز حال ما پرسیده ای

پس چون ز ما رنجیده ای ؛ ما نیز هم بد نیستیم

گفتی به از من در چگل ؛ صورت نبندد آب و گل

ای سست مهر سخت دل ؛ ما نیز هم بد نیستیم

سعدی گر آن زیباقرین ؛ بگزید بر ما همنشین

گو هر که خواهی برگزین ؛ ما نیز هم بد نیستیم

                                       سعدی

بیا مهتاب ناز من شبو آیینه بارون کن 
عروسکهای تنهاتو به خواب قصه مهمون کن

چون صید بدام تو به هر لحظه شکارم ، ای طرفه نگارم

از دوری صیاد دگر تاب ندارم ، رفته ست قرارم

چون آهوی گمگشته به هر گوشه دوانم

تا دام در آغوش نگیرم نگرانم

از ناوک مژگان چو دو صد تیر پرانی ، بر دل بنشانی

چون پرتو خورشید اگر رو بکشانی ، وای از شب تارم

در بند و گرفتار بر آن سلسله مویم

از دیده ره کوی تو با عشق بشویم ، با حال نزارم

برخیز که داد از من بیچاره ستانی

بنشین که شرر در دل تنگم بنشانی

تا آن لب شیرین به سخن باز گشایی ، خوش جلوه نمایی

ای برده امان از دل عشاق کجایی ، تا سجده گزارم

گر بوی ترا باد بمنزل برساند ، جانم برهاند

ور نه ز وجودم اثری هیچ نماند ، جز گرد و غبارم

                                       مهدی عابدینی