بر من و تو روزگاری رفت و عشقی پا گرفت
عاقبت چرخ حسود این عشق را از ما گرفت
شادمانی بود و من بودم ، تو بودی، عشق بود
عشق و شادی با تو رفت و غم مرا تنها گرفت
نغمه هامان در گلو بشکست و شادی ها گریخت
مرغ رنگین بال عشق ما ره صحرا گرفت
بوسه های آتشین بر روی لبهامان فسرد
آشنایی های ما رنگ جدایی ها گرفت
مرغ بخت آمد به بام خانه ام اما پرید
دولت عشق تو را ایام داد اما گرفت
داستان چشم گریان مرا از شب بپرس
ای بسا گوهر که دست غم از این دریا گرفت
جام لبریز امیدم را فلک بر خاک ریخت
عشق را از ما گرفت اما چه نازیبا گرفت
از فریب روزگار ایمن مشو کاین بلهوس
بر سکندر داد ملکی را که از دارا گرفت
مهدی سهیلی
ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادم
خاک پای تو چو گشتم چه دهی بر بادم ؟
پس از این پیش من از جور مکن یاد ، که من
تا غلام تو شدم از دگران آزادم
چند پرسی تو که از عشق منت حاصل چیست ؟
حاصل آنست که از تخت به خاک افتادم
کردم اندیشه ی خود ، مصلحت آنست که من
بر کنم دل ز تو ، ورنه بکنی بنیادم
آهنین است دلت ورنه ببخشی بر من
چون ببینی که ز غم در قفس فولادم
از دل سخت تو آنروز من آگاه شدم
که جگر خسته بدیدی و ندادی دادم
مکن ای ماه ، جفا بر تن من ، کز غم تو
"اوحدی" وار به خورشید رسد فریادم
اوحدی مراغه یی
هرکه را یاری برای خویشتن
ما و یار بی وفای خویشتن
تا به کی در بزم خاص اغیار را
می توان دیدن به جای خویشتن ؟
آشیانی دیدم از هم ریخته
یادم آمد از سرای خویشتن
تا زدم در کوی رسوایی قدم
سرمه کردم خاک پای خویشتن
محفلم را مطربی در کار نیست
بیخودم از ناله های خویشتن
ناصحم گوید که : ترک عشق کن
می زند حرفی برای خویشتن
طبیب اصفهانی
بر مشامم عطر یاری می رسد شاد بنشین ،غمگساری می رسد مرغک من ! از خزان غمگین مباش نغمه سر کن ، نوبهاری می رسد پای سروی درکنار گلبنی بانگ نرم جویباری می رسد بی قراریهای ما پایان گرفت کودک دل را قراری می رسد بی سبب غمگینی از شام شکست روز فتح آشکاری می رسد گرد اندوه از رخ خود پاک کن از دل گردی ، سواری می رسد از پس عمری شکست ای دوستان لشکر دشمن شکاری می رسد صبر کن در انتظار یار باش یار ، بعد از انتظاری می رسد دل مبر از اختیار خویشتن از پس جبر ، اختیاری می رسد مهدی سهیلی
